Bir ağıt önce
Bıraktı kendini suya
Ve kuyu çoktan yenilmişti uykuya
Şöyle bir yankı duydu kulaklarım:

“Domuzsu gövden
Yağ gibi sarkıyor
Tepemden
Sen ne hafifsin oysa
Ağırlaşan dünyadır
Sırf sen yüzünden
Eğer gerçek buysa!

Tevazuun kibir kokuyor
Lanetli kindar
Bak tependen biri bakıyor
Senden daha az dindar

Dinin karanlık ve hin
Bekleyişin öç üzre kurulu
Tanrın fatalist bir kâhin
Meçhul içre sanrılı…”

Bir cevap verdi kuyu
Suları kabartarak
İnledi gece
Ve sarsıldı toprak:

“Sonsuzluk biraz ışık
Bilebilmek bir şeyi
Öz gövdeye doldurmak
Ruhundaki neşeyi
Sen için bir mezellet
Biz için basirettir

Kara kara düşünme üçüncü dünya gülü
Yücelttik biz ormanı ve katlettik bülbülü!”